سنگ درماني علمي كهن و قدمت آن به بيش از شش هزار سال قبل بر مي گردد. سنت هيلدگارد نبژان در قرن هشتم از سنگهاي و كريستال هاي گوناگون براي درمان بهره مي برده است. آسياي شرقي از دير باز توجه خاصي بر روي اين علم داشته و صدها كتاب در اين زمينه در هند، چين، نپال، سريلاتكا و ژاپن وجود دارد.
در كشور ايران نيز اساتيد و پزشكان بزرگي نظير ابوعلي سينا و ابوريحان بيروني از خواص سنگ ها آگاه بودند و براي درمان از آنها استفاده مي كردند. ابو علي سينا از سنگ سيترين براي درمان يرقان، بيماري هاي دستگاه گوارش، خود كشي و درمان افسردگي استفاده مي نموده است.
كتاب تنسوج نامه ايلخاني نوشته خواجه نصيرالدين طوسي به خواص درماني سنگها پرداخته است. با پيشرفت علم فيزيك، اين علم بيش از بيش مورد توجه و شناخت قرار گرفته است و از صنعت تا درمان از آن استفاده مي شود. همچنين در بسياري از روش ها هاي طبيعت درماني و انرژي درماني مانند ريكي (reiki ) و پرانا از سنگها و كريستال استفاده مي شود. استفاده از سنگها و كريستال ها جايگزين درمان پزشكي نيست بلكه مي تواند در تسريع درمان موثر باشد و به بهبود فرد بيمار كمك كند.